Fosfor jest potrzebny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Uczestniczy w budowie kości, wytwarzaniu energii i pracy komórek. Problem pojawia się wtedy, gdy osłabione nerki nie są już w stanie utrzymać jego gospodarki na odpowiednim poziomie.
Wraz ze zmniejszaniem się liczby sprawnych nefronów organizm uruchamia mechanizmy kompensacyjne. Przez pewien czas pozwalają one utrzymać stężenie fosforu we krwi w zakresie laboratoryjnym, ale jednocześnie wpływają na przytarczyce, witaminę D, wapń i metabolizm kości. Równowaga fosforowa nie dotyczy więc wyłącznie jednego wyniku — jest częścią szerszej osi łączącej jelita, nerki, układ hormonalny, kości i cały organizm.
W Nephirze za działanie rozpoczynające się na poziomie przewodu pokarmowego odpowiadają przede wszystkim chitozan i węglan wapnia. Nie wykonują dokładnie tego samego zadania. Węglan wapnia jest ukierunkowany głównie na fosfor obecny w posiłku, natomiast chitozan poszerza funkcjonalny obszar formuły o interakcje z wybranymi związkami znajdującymi się w treści jelitowej.
Ich połączenie tworzy pierwszą warstwę wielokierunkowego składu Nephiry — działającą jeszcze zanim część substancji zostanie wchłonięta do krwi.
Fosfor dostarczany z pokarmem jest wchłaniany przede wszystkim w przewodzie pokarmowym. Następnie uczestniczy w różnych procesach metabolicznych, a jego nadmiar jest usuwany głównie przez nerki.
Kiedy filtracja nerkowa się zmniejsza, organizm próbuje zwiększyć wydalanie fosforu przez pozostałe sprawne nefrony. Uczestniczą w tym między innymi FGF23 i parathormon. Mechanizmy te mogą przez pewien czas utrzymywać wynik fosforu w pozornie prawidłowym zakresie, ale ich długotrwała aktywacja wpływa na gospodarkę wapniowo-fosforową, witaminę D, przytarczyce i kości.
Z tego powodu aktualne zalecenia International Renal Interest Society uznają kontrolę fosforu za jeden z ważnych elementów postępowania u psów i kotów z przewlekłą chorobą nerek. Nie oznacza to jednak, że każdy pacjent powinien od razu otrzymywać maksymalną ilość bindera. Postępowanie powinno zależeć od stadium choroby, diety i kolejnych wyników.
Węglan wapnia jest źródłem wapnia i jednocześnie może pełnić funkcję jelitowego bindera fosforu.
W przewodzie pokarmowym jony wapnia mogą łączyć się z częścią fosforanów obecnych w pokarmie. Powstające połączenia są słabiej dostępne do wchłonięcia i mogą zostać usunięte wraz z kałem.
Mechanizm ten można uprościć do czterech etapów:
fosfor w posiłku → kontakt z węglanem wapnia → powstanie słabiej przyswajalnego połączenia → mniejsza dostępność części fosforu do wchłonięcia
Węglan wapnia nie „wyciąga” fosforu z krwi i nie usuwa go bezpośrednio z tkanki nerkowej. Działa wcześniej — na poziomie treści pokarmowej.
To ważne rozróżnienie, ponieważ wyjaśnia zarówno sposób stosowania, jak i ograniczenia bindera.
Aby binder mógł wejść w kontakt z fosforem zawartym w karmie, oba składniki muszą znaleźć się w przewodzie pokarmowym w zbliżonym czasie.
Podanie preparatu wiele godzin przed posiłkiem lub po nim może zmniejszyć szansę na kontakt z fosforanami pochodzącymi z konkretnej porcji pokarmu. Z tego powodu aktualne rekomendacje IRIS zalecają dzielenie dobowej ilości bindera między posiłki i mieszanie go z karmą.
Właśnie dlatego Nephira została pomyślana jako preparat podawany wraz z jedzeniem. Takie zastosowanie odpowiada mechanizmowi węglanu wapnia i jednocześnie umożliwia działanie chitozanu w obrębie tej samej treści pokarmowej.
Nie. Znaczenie ma nie tylko całkowita ilość fosforu w karmie, ale również jego źródło.
Fosfor występujący naturalnie w składnikach zwierzęcych i roślinnych może mieć inną dostępność niż łatwo rozpuszczalne fosforany nieorganiczne używane jako dodatki technologiczne. Na ostateczne wchłanianie wpływają także:
Dlatego sama wartość procentowa na etykiecie nie zawsze opisuje pełne obciążenie. Binder powinien być traktowany jako część całego planu żywieniowego, a nie sposób pozwalający bez ograniczeń podawać produkty bogate w łatwo przyswajalny fosfor.
Węglan wapnia nie jest obojętnym adsorbentem. Dostarcza również wapnia, dlatego jego ilość musi być dostosowana do diety oraz wyników pacjenta.
Zbyt duża całkowita podaż może zwiększać ryzyko hiperkalcemii. Ma to szczególne znaczenie, gdy zwierzę jednocześnie otrzymuje:
Aktualne zalecenia dla kotów podkreślają konieczność unikania hiperkalcemii podczas stosowania binderów wapniowych. W niektórych sytuacjach potrzebna może być zmiana rodzaju preparatu albo połączenie mniejszej ilości różnych binderów zamiast dalszego zwiększania samego wapnia.
To jeden z powodów, dla których nie należy samodzielnie zwiększać liczby kapsułek wyłącznie na podstawie pojedynczego wyniku fosforu.
Fosforu nie można kontrolować w oderwaniu od wapnia. Oba pierwiastki uczestniczą we wspólnym układzie regulowanym między innymi przez nerki, jelita, przytarczyce, witaminę D i FGF23.
Przy stosowaniu składników zawierających wapń nie należy kierować się zasadą „im więcej, tym lepiej”. Potrzebna ilość zależy od:
Właśnie dlatego Nephira powinna być elementem uporządkowanego planu, a nie kolejnym preparatem dodawanym bez sprawdzenia składu innych produktów.
Chitozan jest polisacharydem otrzymywanym poprzez przetworzenie chityny. Chityna występuje między innymi w pancerzach skorupiaków, strukturach owadów oraz ścianach komórkowych grzybów.
Nie jest to jedna idealnie jednolita substancja. Poszczególne rodzaje chitozanu mogą różnić się:
Właściwości chitozanu zależą również od pH środowiska. Oznacza to, że nie można zakładać identycznego działania każdego surowca określonego na etykiecie jedynie nazwą „chitozan”.
W Nephirze chitozan pełni rolę składnika działającego przede wszystkim na poziomie przewodu pokarmowego. Nie jest źródłem wapnia i nie powiela dokładnie mechanizmu węglanu wapnia.
W określonych warunkach chitozan może uzyskiwać dodatni ładunek i oddziaływać z wybranymi cząsteczkami o przeciwnym ładunku. Może również tworzyć większe kompleksy lub wpływać na dostępność niektórych substancji znajdujących się w treści jelitowej.
Jego możliwe interakcje zależą od budowy konkretnego surowca, pH, czasu kontaktu i składu pokarmu. Dlatego roli chitozanu nie należy sprowadzać do prostego hasła: „wiąże wszystko, co niekorzystne”.
Nie działa również jak filtr nerkowy. Nie usuwa bezpośrednio związków, które już znajdują się we krwi. Jego działanie rozpoczyna się przed ich ewentualnym wchłonięciem — w jelitach.
Trafniejsze jest więc stwierdzenie, że chitozan uzupełnia postępowanie ukierunkowane na zmniejszanie dostępności wybranych związków obecnych w przewodzie pokarmowym.
W preparatach nerkowych chitozan jest często łączony z klasycznymi binderami fosforu, takimi jak węglan wapnia. Nie oznacza to jednak, że oba składniki należy traktować jako całkowicie wymienne.
Węglan wapnia ma bezpośrednio rozpoznany mechanizm łączenia się z fosforanami w treści pokarmowej. Rola chitozanu jest szersza, ale jednocześnie mniej jednoznaczna. Może uczestniczyć w interakcjach z różnymi związkami obecnymi w jelitach, a jego efekt zależy od właściwości konkretnego surowca.
W niewielkim badaniu u starszych kotów oceniano suplement łączący chitozan i węglan wapnia. Obserwowano zmiany dotyczące części parametrów mineralnych, ale badanie obejmowało małą grupę i krótki okres stosowania, dlatego nie pozwala oddzielić efektu chitozanu od działania wapniowego bindera.
Takie wyniki przemawiają raczej za ocenianiem kompletnej formuły niż przypisywaniem całego efektu jednemu składnikowi.
Przejdź do sklepu Pro Salute i wybierz preparat będący uzupełnieniem codziennej opieki nad nerkami, układem moczowym i równowagą organizmu.
